Son yıllarda dikkatimi çeken ve gelecek için endişe yaratan konulardan birisi özgürlük adı altında kuralsız ve rol model hatalarıyla büyütülen çocuklar. Davranışlarına hiçbir sınır konulmamış çocuklar. Geçenlerde bir uçak yolculuğunda 5-6 yaşlarında bir erkek çocuğu ve annesinin yanına oturdum. Çocuk oturduğum an itibarıyla böğüre böğüre ‘’onun burada oturmasın istemiyorum, burası bizim, kalksın’’ diye ağlarken buna

7 yaşındayım, okulun ilk günü. Annem ve babam çalışıyorlar, o zaman okul açılacak diye anne babalar izinli olmuyor. Anneannem ‘’ yolun kenarından hiç karşıya geçmeden gideceksin okul karşına çıkar, Hasan Hoca’yı görünce yanına git o sana bakar’’ dedi. Beyaz çoraplarımla kırmızı rugan ayakkabıma hayran hayran bakarak okula vardım. Yetişkinliğimde zaman zaman aileme serzenişte bulunup; ‘’beni

Bizim toplumun klişe konularından biridir; aile içi iletişim.  Çok önemli olduğunu bilmeyenimiz, dile getirmeyenimiz yok. İnsan ilişkileri ile ilgili farkındalık arttıkça daha çok kafa yorar olduk bu konuya.  Konu bu kadar gündemde olmasına rağmen etrafta niye bu kadar mutsuz çocuk var merak ediyorum. Her konuda olduğumuz gibi bu konuda da teoride iyiyiz lakin pratik sallanmakta.

TOP